Valt het op dat ik me verveel? LOL

Waarom...

...hebben andere mensen altijd zo'n leuk kapsel en kom ik buiten - bij dezelfde kapper - met iets op m'n hoofd dat ik liefst met wortel en al eruit zou rukken om met een harde oerkreet kilometers ver te slingeren?

...zie je aan sommige mensen niet dat ze slechts 3 uur geslapen hebben, terwijl iedereen denkt dat ik een helse dochter heb die ganser nachten wakker ligt te krijsen, waardoor ik niet aan slapen toekom. Ik zie er na 12 uren nachtrust nog uit als een zelfgebouwd springparcours voor pony's, met wallen als balken waarover zelfs een getraind springpaard zou struikelen.

...wordt vervolgd?

Ik zit thuis.
Ziekteverlof.

Ik verveel me al. Heb al gerust en geslapen, gelezen en gerust. Mijn haar is gewassen en droogt nu 'aan de lucht' tot het rampzalige vogelnestkapsel dat ik krijg als ik m'n haar 'aan de lucht' laat drogen. Maar ik kom m'n kot toch niet uit, dus who cares?

Ik ben ziek man.

Eigenlijk al drie maanden... Sinds ik terug ben van Afrika rommelt het in m'n onderbuik. Afrikaanse vriendjes in de darmen. Nice (uitgesproken als den Onslow). Het heeft lang geduurd om die bacteriële infectie m'n lichaam uit te shotten... té lang. En ik heb AB moeten pakken. En drie kakstalen moeten afleveren... Nice!

Die kakstaal dus: ze geven u dan zo'n potje - doorsnede 3 tot 4 cm.

Ik herkende het meteen als pispotje van toen ik zwanger was. Dàt vond ik al een heel karwei. Denk: dikke buik, onvoorspelbare pisstraal... Bovendien wist ik nooit hoeveel ik erin moest doen. Ik wilde niet overkomen als de vrouw die een extra-extra-large piesstaal aflevert...
Goh, zo heb ik ooit (nu kan ik er om lachen, zij het groen) een hele pot - formaat wittepeperstrooibusvandendelhaize - ochtendurine mee naar het CLB-destijds PMS-onderzoek genomen... De verpleegster van dienst trok nogal ogen en 't moet gezegd worden: 't was nogal indrukwekkend, zeker als u weet dat ik er thuis nog zo drie had staan, just in case...

Als de spelende vrouw iets heeft geleerd uit het kakstaalavontuur is het wel dat diarree een eigen willetje heeft en een wispelturig richtingsgevoel... Het daagt me dat diarree toch wel duidelijk vrouwelijk is...
De vraag hier was toch ook weer: hoeveel moet erin? Ik wilde niet het risico lopen het nog eens opnieuw te moeten doen, omdat het te weinig was. Maar ik wilde ook niet m'n heel gevoeg in zo'n potteke rammen, allee hoe desperate is dàt? Het moest vooral beschaafd blijven. Niet dat de mensen van het labo denken dat ik een basse-classe-wicht ben eh.

Soit, het is achter de rug. Ik ben ervan af. Ik kan dit weer vakkundig wissen uit m'n geheugen - jullie na het lezen van deze post helaas niet - en ik ga weer verder met m'n leven.

Over 8 werkdagen dan toch: nu mag/moet ik uitrusten van algemene roofbouw op m'n lichaam.

En dus lig ik hier.
En ik verveel me.