04-10-07

Body Pump

Mijn benen lijken wel van elastiek: m'n spieren nemen wraak, want ik heb ze onderworpen aan de ergste torturas die ze zich konden inbeelden. Als spieren zich al dingen kunnen inbeelden, dan liever niet hetgeen ze vandaag hebben moeten doorstaan.
Een normale mens zou geen Body Pump (A.K.A doejelichaampijnmetgewichten) doen als er geen meedogenloze spiegels en medeplichtige broeken-die-krimpen-in-de-was bestonden. Maar een aangeboren gevoel voor estethiek doet menig normaal mens grijpen naar drastische maatregelen.
En vandaag was voor mij zo'n drastische omwenteling in m'n leven. En in dat van Cé. Als ik moet afzien, dan liever niet alleen. Plus hij zegt altijd dat hij iets aan zijn gesmolten tablet de chocolat gaat doen, dus bij deze kan hij dat bewijzen.
BodyPump dus. Oefeningen op muziek met gewichtjes. Oefeningen voor de benen, de armen, de buispieren, de schouders... Oefeningen die niets voorstellen als je ernaar kijkt, maar die zorgen voor een roodaangelopen hoofd, trillende spiergroepen en zwellende aders op plaatsen waar je geacht wordt geen aders te hebben als je ze doet.
Ik moest de lichte gewichtjes nemen van de meester. Zelfs als ik had gemogen, had ik niet anders gedaan. Ik overschat m'n eigen spieren niet! Ik kén ze namelijk en ik weet waar ze toe in staat zijn en vooral waartoe niet. Cé mocht een graadje zwaarder (zijn brede schouders misleiden veel mensen) en heeft afgezien. Als hij niet zijn ebbenhouten kleurtje had, was zijn hoofd zeker rood geweest. Die zwarten hebben toch geluk he! Nu, ik moet zeggen dat ik ook geen rode appelwangen had, eerder een lijkkleur, lijkt me ook min of meer onrustwekkend, maar voorlopig hol ik nog niet naar de docteur.
Ik heb braaf gedaan wat die meester (in de SM zin van het woord) me opdroeg. Dieper! Hoger! Sneller! Trager! Hij wist zelf niet goed wat hij wilde denk ik... Ik heb niet opgegeven! Zelfs toen m'n spieren kraakten, m'n aderen bijna uiteenspatten en ik dacht dat ik op Schwarzefifi zou trekken als ik m'n ogen weer zou opendoen, ben ik niet gestopt! Ik heb wel verdoeme gezegd bij het pompen. Dat was m'n enige teken van zwakheid.
En het ergst komt nog! Ik heb ervan genoten! Met een domme glimlach en elastieken benen zijn we naar huis teruggegaan.

'Volgende donderdag opnieuw hè!'



 

22:22 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.