21-10-07

Fiebi goes Africa part I

Het staat nu vast.
Ik ga naar Afrika, meer bepaald de West-kust, nog accurater: Ivoorkust.
Gisteren heb ik in een impulsieve bui (jawel) de ticketten gereserveerd. We weten nu wanneer we gaan vertrekken (woensdag 30 juli om 12u) en wanneer we terugkomen (maandag 25 augustus om 7u10).
Als een jonge hond heb ik gisteren de hele dag kwispelend rondgehuppeld: 'Wij-gaan-naar-Côte-d'I-voire-wij-gaan-naar-Côte-d'I-voir'. Af en toe sprong ik van puur enthousiasme rond zijn nek, waarbij ik in zijn oor gilde dat we naar Côte d'Ivoir gaan! Ik denk - een losse gok - dat hij nu wel weet wat we daar naartoe zullen gaan. Just a wild guess.
Hij bleef er heel kalm onder, véél te kalm naar mijn zin. Ik wilde vreugdedansjes rond de tafel maken, belde meteen mama en papa op om het nieuws te verkondigen en als het niet nog 10 maanden ver was, dan had ik gisteren mijn koffer al gepakt. En hij? Hij glimlachte eens om m'n algemene staat van opwinding. En. Dat. Was. Het. Correctie, dat was het niet: hij zei ook nog dat ik het niet tegen iedereen moet gaan vertellen... We (lees: IK) moet(en) discreet zijn.
Hallo?! Hoe kan ik zo'n spannend nieuws niet rondbazuinen? Mijn levensdroom komt eindelijk in vervulling! Eindelijk ga ik mijn voetjes op Afrikaanse bodem zetten! Hoe kan ik daar nu discreet over zijn? Hoe kan ik nu cool blijven en niemand met blinkende oogjes en een brede grijns inlichten over De Grote Reis??? 
Ik weet dat dit een schok zal zijn - ik ben niet discreet. Ik ben véél, maar discreet hoort daar dus niet bij thuis. Ik kan geen 10 maanden doen alsof er niets aan het handje is en dan zomaar ineens, out of the blues, langs m'n neus weg melden: 'Ahja, by the way, morgen vertrek ik naar Ivoorkust, voor een maandje. Hoe? Heb ik je dat niet verteld??'. Zo ben ik niet. Ik ben eerder het soort mens dat een t-shirt laat drukken: "Fiebi goes Africa". Spread the word, people!
Cé is dus het tegengestelde. Die gaat zelfs tegen zijn ouders niet zeggen dat we komen. Die belt pas op het vliegveld in Abidjan naar zijn oom: 'Zeg, ik sta hier op het vliegveld, kan je ons komen halen?'. Of sterker nog: als het van hem afhangt, weet niemand van iets tot we daar aanbellen. Surprise!
Dus... ik heb besloten dat hij zijn discretie mag toepassen op zijn kant van het verhaal terwijl ik vrolijk mijn vrienden en familie wél inlicht.

Nu ga ik verder doen met mijn strijk. Uiteraard discreet en nauwkeurig.

 

 

Kan je wel discreet strijken????

13:10 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.