18-11-07

Harry Potter

Met de ijzige wind in m'n haren suisde ik naar de stad. Ik had een doel. Een missie. En ik wilde er op tijd zijn. Aangekomen, smeet ik m'n fiets - doch met de nodige zachtheid - tegen het rek en rende ik naar de winkel.
De inkomhall was volledig gedecoreerd: zwarte plastiek tegen de etalageruiten, flakkerende kaarsen aan weerzijden van de gang, een zwevende bezemsteel (magie!) aan het plafond. Respect. En dat gevoel bekroop me ook toen ik de Standaard binnenstapte. Helverlichte boekeneilanden, met een enórme stapel HarryPotters die popelend lag te wachten om massaal verkocht te worden. Alleen, er was geen drummende mensenmassa die vocht om een boek te kunnen grijpen voor er geen meer was, ik had geen sinecuur elleboogwerk nodig om tot bij de kassa te geraken en daar stonden geen wild uit de ogen kijkende verkoopsters die zweet van hun voorhoofd wisten, terwijl de boeken om hun oren vlogen. Buiten een paar oudjes die tussen de kook- en hoeblijfikfitensexyboeken neusden, was ik alleen in de winkel.
Een lichte teleurstelling borrelde in me op: waar was de HarryPotterhype? Of hadden de fans zich de vorige nacht naar de winkel begeven om hun exemplaar als eersten in handen te hebben? Zo te zien aan de hoop boeken achter de kassa, hadden de meeste mensen hun warme woonkamer toch niet verlaten voor het laatste, wat zeg ik? het allerlaatste, boek van De Jongen Die Bleef Leven. Ik ook niet, er zijn grenzen aan de manie, zelfs voor mij.
Ik kocht het boek, verbaasd dat er zich geen opgewonden gevoel van me meester maakte - waar bleef de magische betovering? Ik reed naar huis, een beetje beduusd en ook daar smeet ik me niet meteen in de zetel om aan een leesmarathon te beginnen van hebjemenou. Ik heb eerst twee uur met Noiram geskypet, een pizzaatje gegeten... op't gemakje. En toen pas ben ik begonnen. Tussendoor ben ik nog es naar de stad gegaan en heb ik Mina bezocht... en pas daarna werd ik opgeslokt door het verhaal.
Ik vond het spannend, met tijden wel héél erg, ontroerend en weer heel vlot en grappig geschreven. En toch... werd het niet de climax die ik had gehoopt. Het kan zijn, dat sluit ik niet uit, dat het komt omdat ik maanden eerder m'n nieuwsgierigheid niet heb kunnen bedwingen en de laatste zin in het Engelse boek heb gespiekt. Ik wist dus hoe het zou eindigen en vreemd genoeg beïnvloedde dat op één of andere manier wel de spanningsgraad van het boek. Ik raad het dus iedereen ten stelligste af mijn voorbeeld te volgen!
Om twee uur vannacht, nadat m'n oogskes me verbaasd hadden met de snelheid waarmee ze de lettertjes opgeslorpt hadden, was m'n boek uit.

13:15 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Laat me hier toch nogmaals Fie's schrijftalent prijzen. Waar blijft die autobiografie?

Gepost door: Tom | 19-11-07

De commentaren zijn gesloten.