20-11-07

Priezon Breek

Knus onder een dekentje, armen en benen zodanig verstrengeld dat we niet meer wisten welke ledemaat tot wie behoorde, hoewel dat héél moeilijk is in te beelden aangezien onze ledematen héél makkelijk uitéén te houden zijn: zijn voeten zijn veel groter dan de mijne en ik heb meer haartjes op m'n armen dan hij (en da's niet iets waar ik trots op ben, maar een vastgesteld feit).
Maar goed... Knus. Dekentje. Verstrengelde ledematen. Back on track?
Op die manier hebben we het eerste seizoen van Priezon Breek uitgekeken. Op woensdagavond was dat. En wel die afleveringen in één keer na elkaar!! Hierdoor werd m'n slaapuur op een dusdanige brute manier verstoord dat ik 's anderendaags gegarandeerd een enkellange allesbedekkkende Burka nodig had om bepaalde storende elementen te verhullen, maar aangezien ik die geloofsovertuiging niet aanhang, heb ik zulk een nuttig kledingstuk niet in m'n garderobe hangen.
Geef toe, voor bepaalde vrouwen is zo'n burka echt een zege. Dan kan je het andere geslacht in het ootje (of het huwelijksbootje, haha) nemen, door te suggereren dat je uitermate aantrekkelijk bent, terwijl je in realiteit gewoon een mottige trien bent. Een hoofddoek lijkt me dan weer handig voor een bad hair day. En dan zijn er nog mensen die de Islam een vrouwonvriendelijke religie noemen?! Tsss!
Maar ik wijk weer af.
Terug naar de zetel en het knusse dekentje en Priezon Breek. We waren gekluisterd aan de tv, onze nieuwe God op woensdagavond. Nu is er één wel zeer enerverend minpuntje aan Wallonië en met hen alle franstalige landen: zij hebben de vervelende gewoonte alles te dubben. Priezon Breek dus ook... Michaël Scoffield et les autres spraken dus zeer goed Frans, beter dan je van zo'n door en door geamerikaniseerde acteurs zou verwachten. Maar goed, als je niet beter weet... dan slik je zelfs de gesynchroniseerde versie als zoete koek, de serie was gewoon top.
Doch helaas pindakaas, heb ik in Vlaanderen de échte versie gezien, heb ik de échte stemmen gehoord, heb ik me gewenteld in the real stuff en niet zo'n namaakversie... En ondanks het goede werk van onze Franse vrienden, want ze doen het verre van slecht, proeft hun fake thing nu wel erg wrang.
Michael Scoffield is duizend keer geloofwaardiger in het Amerikaans, het accent van de gestoorde T-Bag geeft net dát tikkeltje extra geloofwaardigheid en geschiftheid aan zijn personage en de kwaaie gevangenisbewaarder is gewoon écht in het Engels en mist zijn vettige gemeenheid in het Frans. Gelukkig bestaat er een medium als internet, dat ons dorstigen voorziet in onze behoeften. We kijken nu in hoog tempo naar Prison Break en niet meer naar Priezon Breek, mét ondertitels in het Frans. En ook drie, vier, vijf afleveringen na elkaar.
Alleen, Cé zit een heleboel afleveringen vóór me, we zitten dus niet meer knus naast elkaar onder een dekentje. Hij zit aan tafel met de laptop en ik doe een wanhopige inhaalbeweging in de zetel. Leve de verstrengelde ledematen!

17:08 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.