01-01-08

29.12.05/07

Even ter informatie: deze tekst herbegin ik voor de DERDE keer!

We schrijven 29 december, 2005.
Ik wacht, mijn handen diep weggestoken in de zakken van m'n splinternieuwe jas, mijn hoofd verborgen onder een hip petje en m'n leefwereld veilig afgesloten van de rumoerige stationshall door een MP3 in m'n oren. Ik doe alsof ik heel goed weet waar ik mee bezig ben, overloop nonchalant voor de 7de keer de uurroosters, neurie een beetje in mezelf om vooral niet de indruk te wekken dat ik me een beetje ongemakkelijk voel. Van tijd tot tijd werp ik een blik op de onophoudelijke mensenstroom die zich naar buiten haast, maar ik merk geen bekende gezichten op... Ik wacht. En dan duren 10 minuten vreselijk lang.
Maar dan staat hij voor me. Hij is groter dan ik gedacht had en hij heeft een spleetje tussen zijn tanden. Dat valt me als eerste op.
Oh ja! Gelukkige verjaardag!
Dank je wel
.
Na een ietwat onhandige begroeting gaan we op weg: tenslotte wilde ik perse naar de kerstmarkt.
Al snel voer ik het hoge woord - ik weet: voor mensen die me kennen is dit een volslagen verrassing, maar het is écht zo... Blijkbaar is hij aan de superverlegen kant en daar anticipeer ik dus automatisch op. Ik begin als een kip zonder kop te tokkelen, snijd de meest bedenkelijke onderwerpen aan en gun hem een voorproefje van mijn gevoel voor humor. Uiteraard is het een uitstékend gevoel voor humor (wat had u anders gedacht), doch ik kan me inbeelden dat voor mensen, die pas met mij in aanraking komen, zich vragen stellen over mijn geestelijke gesteldheid bij zo'n gulp absurditeiten.
Achteraf bleek net die humor het hem gedaan te hebben. Hahaaa, wie zegt dat vrouwen niet grappig kunnen zijn én dat mannen niet van grappige vrouwen houden?
Maar terug naar 2005. We wurmen ons door de dichtopeengepakte massa, waarbij hij m'n hand grijpt om me niet kwijt te raken. Ik voel hem twijfelen of hij m'n hand vast blijft houden of niet, maar uiteindelijk laat hij ze toch los.
Als we terug gaan naar het station, begint het te sneeuwen. En zo staan we onder een roodwit gestreept luifel met lichtjes terwijl de sneeuw omlaag dwarrelt. Een magisch moment... ;)
In de kouwelijke stationshall blijven we treuzelen tot we de laatste trein wel moeten nemen... Hij naar Mons, ik naar Hasselt.

We schrijven 29 december, 2007.
Ik hang boven het toilet... Misselijk.
We eten spek met eieren én als dessert een slagroomtaartje in de vorm van een hart.
Gelukkige verjaardag!
Dank je wel! En jij ook: gelukkige tweedejaardag!
Merci schattie!

De splinternieuwe jas van destijds is niet meer, de hippe pet ligt ergens stoffig te worden en die MP3speler is onlangs gesjoept. Maar ik voer nog steeds het hoge woord (al komt er nu ook al respons) en hij moet ook nog altijd lachen om m'n humor (en pikt nu soms zelfs mijn moppen).

19:55 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

oh zo mooi :)

Gepost door: Tom | 02-01-08

tommieschat ge hebt gesproken. :)

Gepost door: Fiebi | 03-01-08

Moraal? Is het beter zonder man.
G
Pavel

Gepost door: pavel | 03-01-08

De commentaren zijn gesloten.