23-02-08

Tja

Ik beken.

M'n leven staat een beetje op slow motion. Ik weet niet of ik daar zo blij mee ben, ik hield van m'n sprankelend verrassende wereldje, met plotse wendingen en wendende plots... Maar sinds er zo'n kleintje in me groeit staat de wereld stil.
Ik zou wel willen, maar hey! Dat wriemelende wezentje van 8 cm groot vreet energie... de persoon die zei dat het een parasiet is, heeft gelijk! Maar wel een schattig parasietje, hoor!
Ik ben nog steeds misselijk: ik ben intussen begonnen aan een klachtenbrief aan alle boeken die me wijsmaakten dat het vanaf week 12 zou beteren. Ik ben nu week 14 (jawel, twéé weken verder!!) en nee, het betert dus niet!!
Ik kom nog steeds groen en grijs aan op school, waarna ik neerplof op m'n stoel en probéér m'n ontbijt binnen te houden, wat soms niet echt lukt...
Het voordeel van niet echt in vorm te zijn, is dat de kinderen als nooit tervoren verplicht zijn zelfstandig te werken, want juf hangt uitgeteld in haar stoel... Ze weten nu dat ze stil hun contract moeten nemen en de oefeningetjes moeten maken, zonder - vooral!! - zonder juf lastig te vallen met vervelende vragen of lastige opmerkingen.
Ik voel me dus wel schuldig tegenover hen, maar met de beste wil van de wereld kan ik niet beter op dit moment. Als ik dan toch een heldhaftige poging doe langer dan 5 minuten recht te staan, hang ik gegarandeerd 5 minuten later boven het toilet om nog een keer te genieten van m'n ontbijt dat ik al gegeten héb. Als het al onsmakelijk klinkt, vermenigvuldig dat dan met 50 en je hebt zo ongeveer een idee hoe het smaakt... 
Serieus, de eerstvolgende die durft te zeggen dat zwanger zijn géén ziekte is, daar maak ik een voodoopopje van, waarna ik het bezweer zodat hij of zij gedurende twee maanden (of langer) élke dag overgeeft en zich voor de rest van de tijd mottig voelt. U bent gewaarschuwd!

Intussen heb ik wél een pracht van een fotoboek gemaakt! Digitale fotografie is mooi en alles wat je wil, maar geef mij toch maar een boek waarin je met de gepaste nostalgie kan bladeren, van tijd tot tijd zuchtend en mijmerend, af en toe glimlachend tot schaterend, misschien zelfs een traan wegpinkend, al naargelang de zoete herinnering die het beeld bij je oproept.
In de twee jaar tijd dat Cé en ik samen zijn, hebben we een kleine verzameling foto's aangelegd, netjes in mappen op de pc geordend. En daar heb ik nu verandering in gebracht.
Naar het voorbeeld van goeie vriendin Patje, heb ik een programmaatje gedownlaod op www.hema.be, waarmee je geheel naar eigen smaak een fotoproduct kan samenstellen.
Echt doen, zou ik zeggen!

17:36 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.