17-03-08

het lamme konijn

Een schoonheid ben ik nooit geweest - eerlijkheid siert een mens - maar in het middelbaar sloeg het echt wel alles...
Blokjes - uiterààrd - waar ik eigenlijk alleen maar de hemel om kan prijzen of ik was de eerste levende richtingsaanwijzer op een druk kruispunt in Brussel geworden. Maar kom, de helft van de puistige populatie liep ermee rond, dus het was het einde van de wereld niet.
Erger was natuurlijk: fenomenaal bad hair. Tegenwoordig met alle steiltangen en producten om woeste haardossen in bedwang te krijgen, lopen alle verrekte vijftienjarigen rond als halfwassen modellen (ze zouden het moeten verbieden!), maar in mijn jonge pubertijd (hoe lang is dat geleden) kon ik niet overweg met een haardroger en een rolborstel hoor, toch niet gelijktijdig. Het resultaat was er dan ook naar! Na een mislukte haarcut leek ik meer op een achternichtje van Tina Turner, dan op de hippe tiener die diep in mezelf verborgen zat. Heel diep, zo diep dat het eeuwen zou duren haar op te delven... Volgens mij zit ze er nu nog altijd, een beetje bejaard intussen.
Op één of andere manier ben ik de eerste vier jaar middelbaar gehavend maar levend doorgekomen. Kinderen (zeker op puberleeftijd) zijn niet aardig en zacht. Believe me.
In het vijfde middelbaar kreeg ik een vriendje. Vraag me niet hoe ik dat geflikt heb, ik sta er zélf nog steeds van te kijken dat er een jongen verliefd op me is kunnen worden, gezien de staat waar ik me in bevond (cfr bad haircut), maar het was zo. Het was aan. Bartje. Hij had net zo'n geweldige coupe als ik. De perfecte match.
We fietsten samen naar huis, terwijl hij eigenlijk aan de andere kant van Hasselt woonde (aan de Alverberg). Elke dag na school, gedurende de recordperiode van twee weken die onze relatie heeft geduurd, maakte hij een enorme omweg, om... ja waarom eigenlijk? We praatten een beetje over niks (We waren pubers! Die praten over niks) en als we dan eindelijk (spannend spannend) stilstonden om afscheid te nemen, stonden we als twee onnozelaars te frutselen aan onze fiets... "Allee, dàg he!"
That was it.
Ik vond dat het aan hém was om de eerste stap te nemen. Ik leefde duidelijk nog een beetje in de middeleeuwen waar alle mannen dappere ridders zijn, die zonder aarzelen een harpspelende maagd over hun vurige ros heisen om haar mee te nemen naar een met rozen overwoekerd kasteel... Soit. De middeleeuwen waren toen al lang voorbij, hij reed op een roestig wrak en ik speelde ook al geen harp. Ik had het dus eigenlijk kunnen weten...
Hij was al net zo verlegen en onervaren als ik... Ondanks alle tips en hints van mijn al even onervaren vriendinen, bleef het bij naast elkaar zitten in de klas en tijdens de speeltijd en dat samen naar huis fietsen. We hebben nooit gezoend. En toen hij tijdens Frans niet durfde zeggen tegen SV dat hij naast mij zat en niet naast haar, was voor mij de maat vol. Ik maakte het uit, via via uiteraard, waarop die via via via via probeerde goed te maken tussen ons, wat niet meer lukte.
En zo eindigde mijn eerste liefdeservaring in mineur.
En vele zouden volgen. Héél veel. :)
Maar ik ken een spreekwoord dat zegt: "niet geschoten is altijd mis". En mag ik eens iets zeggen?? Ge moet ook genoeg oefenen met dat schieten, of ge schiet ne lamme konijn af en daar hebt ge ook niks aan.

17:31 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.