17-03-08

lam konijn 1

Ik was verliefd. Hij was de enige jongen in de klas die iets tegen me zei. Buiten Bartje dan, maar die telde niet, dat was m'n Ex.
Ik ben heel lang verliefd geweest. Zeven maanden lang.
Ik was zo verliefd dat ik enorme epistels schreef aan Kiena, die zij met kennis van zaken beantwoordde: ze was namelijk ook altijd verliefd, alleen altijd op een andere. Elke ochtend zeurde ik over mijn object der verafgoding tijdens de twintig minuten durende busrit naar school - zéven maanden lang, stel je voor! Debiel eigenlijk dat we de bus namen, met de fiets waren we er op vijf minuutjes. Maar het was cool om de bus te moeten nemen. Dat terzijde.
Ik was zo verliefd dat ik constant rood in de klas zat. Volgens mij hebben sommige leerkrachten toen gedacht dat ik één of andere huidaandoening had, ofzo.
In mei kreeg hij het in de gaten. Nu, in de gaten krijgen... Kiena was mijn gezwijmel zodanig beu geworden, wat ik best begrijpen kan, ik was het zélf beu, dat ze naar zijn thuis belde en hem uitnodigde voor een feestje op de handbal. In de sporthal van Kiewit - ik herinner het me nog goed.
Serieus, de handbal!
Hij kwam.
Met een hele aanhang, maar hij kwam. En hij viel zo uit de toon, tussen die grote sterke handbaljongens, met zijn Ralph Lauren hemdje en zijn Armani broek en Mercedesjeep... :) Enfin ja... Na zeven maanden was de boodschap op een niet al te subtiele manier overgekomen, dus ik kon me niet ineens druk maken of hij wel paste in m'n natuurlijke omgeving ofzo. Er waren andere dingen aan m'n hoofd.
Hij bracht me naar huis. In zijn Mercedesjeep. 't Deed me een beetje denken aan al die keren dat Bartje en ik daar zo onbeholpen met onze fietsjes hadden gestaan en dat wilde ik dus vermijden... Deze keer had ik geen last van middeleeuwse opvattingen en moest hij eraan geloven. Neem dat gerust letterlijk, het ging er nogal onstuimig en vooral onhandig aan toe: ik viel ook bijna tussen de zetels in tijdens m'n tijgersprong (de afstand een beetje misschat, denk ik).
We pasten niet bij elkaar. Ondanks het feit dat ik stapelverliefd op hem was, kon ik op den duur niet meer ontkennen dat hij me meer kwaad dan goed deed. Spijtig voor Tareau (zijn hond), maar na 15 maanden hield ik het voor bekeken met hem. Ik had genoeg tranen vergoten om hem.
Hij voorspelde ooit dat m'n marktwaarde zou stijgen als het ooit gedaan zou zijn met hem... Eén ding is zeker: de marktwaarde van zijn blanke broeders is in mijn ogen in elk geval flink gedaald toen het eindelijk uitraakte. Na hem had ik genoeg van blanke trutjes.
Met alle respect voor blanke broeders die wél geweldig zijn (zoals mijn neven en mijn vrienden), maar voor mij hoefde het niet meer... Komt natuurlijk ook door V dat ik zo denk. Da's voor een andere keer. :)

18:30 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.