14-04-08

 

Ik begin er stilaan aan te wennen, aan die dikke buik die me 's morgens begroet als ik mijn pyjama uittrek. Ik geef toe dat het tot voor kort toch nog een beetje schrikken was, maar ik heb me er bij neergelegd: die buik zal er toch nog effe zitten.
Ik had eigenlijk nét besloten om toch een béétje te doen aan die samenwoonkilootjes toen ik ontdekte dat ik zwanger was en ik mijn wilde regimeplannen dus moest afblazen. In stilte heb ik een kleine jubeldans gedaan waarbij ik een denkbeeldige weegschaal met een boog uit het raam kieperde: denkbeeldig ja, want op onze studio hebben we geen plaats voor nutteloze dingen als een weegschaal. Of all sakes.
Nu is het dus altijd spannend afwachten naar het cijfertje dat roodgloeiend verschijnt op het display van de gynaecologenweegschaal. Is het verbeelding, of zijn die dingen extra groot, met het vooruitzicht enorme massa's te moeten torsen?


WIST JE DAT
- mijn baby erg beweeglijk is en dan vooral als ik autorijd?
- ik veronderstel dat hij eruit wil!?
- Cé zegt dat hij dat kan begrijpen?
- ik nochtans een érg voorbeeldige chauffeur ben geworden?
- ik nog steeds op m'n buik kan liggen?
- ik dan niet heen en weer schommel als zo'n kinderwipje van Ikea?
- ik net nog eens een demonstratie van buiklig heb tentoongespreid?
- dat toch de laatste keer is geweest?
- ik nu het gevoel heb dat m'n baby in m'n slokdarm spartelt?
- dat dat niet echt tof is?

20:37 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.