27-06-08

it's coming near...

Heel dichtbij...
Sinds Cé terug is van Parijs zijn we als twee ijverige bijen aan de slag gegaan: al onze bezittingen zitten nu in gelabelde dozen, geduldig wachtend op de Grote Verhuis.
En de Grote Verhuis is zondag al... Ineens komt alles razendsnel dichterbij en lijk ik nauwelijks tijd te hebben om stil te staan bij het feit dat ik m'n leven hier af ga sluiten binnen dit en drie dagen...
De laatste week op school is rustig verlopen. Donderdag hebben we rapport gehad.
Een heleboel kinderen hadden zeer goed gepresteerd voor Nederlands: het is soms echt verbazingwekkend hoe goed ze zich al behelpen in hun tweede taal. Maar er zijn altijd uitzonderingen en spijtig genoeg hebben die uitzonderingen vaak vervelende ouders die ervan overtuigd zijn dat ze de Nieuwe Einstein thuis hebben rondlopen en dat wij, stomme juffen!, dat gewoon niet willen inzien! Maar bon, no complaints: alles is rustig verlopen. :)
's Morgens had ik een extra zak meegenomen en tegen Cé voor de grap gezegd dat dat was om alle cadeaus in ontvangst te kunnen nemen. Maar ik ben echt verwend geworden, of eerder: m'n boeleke is echt verwend geworden! Uiteindelijk ben ik naar huis gegaan met 4 zakken!
Ik ga toch effe opsommen wat ik heb gekregen, want ik was er zelf wel over verrast en Cé trok zo'n ogen toen hij alles zag.
- een blauwe verzorgingstas mét een serie producten van Mustela
- een pyjamaatje, een body'tje en een knuffelbeertje van Le Petit Grain
- een t-shirtje en broek van Le Petit Grain
- een vestje, sokjes en een mutske van de H&M
- een truitje en een salopetje
- zelfgebreide sokjes
- een knuffelbeertje
- een tut-aan-kleren-vastmaak-ding van Noukies
- twee bijtringen
- geplastificeerde slabbetjes
- een spaarpotje waar je een foto kan insteken in wit-beige-bruin
Voor mezelf heb ik ook nog chocolade gekregen en een heleboel bloemen (die ik aan m'n collega heb gegeven, omdat bloemen in het midden van een verhuis niet zo superhandig zijn).

En dan kwam het afscheid... en dat afscheid viel behoorlijk zwaar. En er zijn hier en daar wat tranen weggepinkt geworden. Want ik werkte hier wel graag, ondanks sommige situaties waar een normaal mens steil van achterover valt, ging ik met plezier naar m'n werk: ik had een goeie band met m'n collega's en m'n directrice... zelden meegemaakt. In de positieve zin.
Het voelt raar aan, na twee jaar afscheid nemen...


20:05 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.