08-08-08

08.08.08

Gisteren waren we als voorbeeldige toekomstige ouders op prenatale gymnastiek. Allez, 't is wat je gymnastiek noemt, maar soit.
Naast me lag een zwangergenote die één week eerder dan mij is uitgerekend, wat vreemd was, want ik zag er veel zwangerder uit dan zij - ik zie er echt superzwanger uit, mensen halen spontaan warm water en zachte handdoeken tevoorschijn als ze me zien.
M'n zwangergenote was er gerust in: zolang de babbie niet 's vrijdags zou komen, was alles oké. Want vrijdag zouden zij en de papa nog snel trouwen - een kleine trouw, 60 man.
Voel je het?
Celio en ik voelden het in elk geval wél, toen we vandaag op het gemeentehuis hoorden dat er een koppel hun huwelijk heeft moeten annuleren, omdat mevrouws water die nacht was gebroken.
:)
Juist ja.
Nu, zij hebben wel hun kindje gekregen op 08.08.08, hoe cool is dat?! Celio en ik wilden ook ons kindje op 08.08.08 krijgen, maar helaas, wij hebben niks in de pap te brokken (het begint nu al).

Vandaag hebben we trouwlustige paartjes bekeken aan het stadhuis. Het was een komen en gaan van koppels, een recordaantal en ik heb zo'n lichtblauw vermoeden dat de symbolische datum er een kleine rol in heeft gespeeld. Eén koppel had het wel ten top gedreven: 08.08.08 en dan een stoet van 8 Beetles cabriolet die allemaal een nummerplaat hadden met het cijfer 8 in. Oké, toegegeven, de laatste 10 woorden zijn niet waarheidsgetrouw, maar het had gekund. Het had gekund! Het was er wel helemaal over geweest, totally, maar... Het. Had. Gekund.

Intussen is het Theater op de markt in Hasselt en werd ik aangeklampt door een enthousiaste man (ze betalen hem er vast voor) die me een 20 minuten durend hemelverrijkend stuk beloofde. Ik heb hardtoget gespeeld, zowat de eerste keer in m'n leven, maar uiteindelijk heb ik dan toch toegegeven, ook omdat Celio goedhartig aanbood op me te wachten, in de kou en de regen... dat is Liefde, mensen!
Bon, ik moest m'n schoenen uittrekken en in een cabine plaatsnemen. Aan de andere kant zat een man, tussen ons in was er een plastieken doorzichtige wand (gelukkig maar). En toen hoorde ik een man, een Hollander - maar ik hou wel van hun accent, praten. Ik deed eigenlijk gewoon wat die stem vertelde en de man achter de wand deed zowat hetzelfde. Af en toe keken we elkaar aan en grijnsden we schaapachtig naar elkaar, niet goed wetend hoe we ons moesten houden. Op't einde pas had ik door dat de man achter de wand een vrouwenstem moet hebben gehoord al die tijd... :)
Ik vond het wel leuk. Gewoon leuk. Niet wawfantastischwateenervaringleuk, gewoon... leuk. Maar het was wel eens iets anders.

Allee, nog 14 dagen!

20:24 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.