15-08-08

it's been ten years

Ik zat op m'n gemak op de stoep voor de pizzeria toen er plots iemand zich naar me toe boog en vlak voor m'n gezicht naar me wuifde. 'Wat een gek', dacht ik, maar ik glimlachte toch, omdat ik nu eenmaal een vriendelijk meisje ben. De wuivende persoon liep verder met verende tred en ik keek hem na, bedenkend dat er in Hasselt toch ook wel rare figuren rondlopen.
En ineens viel m'n euro!! 't Was de verende tred die het hem deed, want ik ken maar één persoon die op zulke manier door het leven huppelt.
F.
Mijn allereerste vriendje ooit. En dat hij mijn enige blanke vriendje is geweest, wil misschien veel zeggen. Maar misschien ook niet.
F dus.
Tien jaar is intussen verstreken en op tien jaar kan er wel het één en het ander veranderen in een mensenleven. Kijk naar mij! De laatste drie jaar heeft m'n leven een immense wending genomen, waar ik vandaag nog elke ochtend verbaasd naar sta te kijken.
En gisteren keek ik ook verbaasd. Maar niet naar mezelf, maar naar m'n vriendje van weleer.
Hij was een beer van een vent van zeker 55 kilo toen ik met hem ging, als ik hem wat te enthousiast knuffelde kraakte ik zijn ganse gestel, als ik voor hem stond zag je hem niet meer staan, sloeg ik mijn armen rond hem dan verdween hij tussen m'n gespierde armen... Ik voelde me een mastodont naast hem en hij deed geen moeite om dat gevoel te veranderen. Och, wat had het uitgemaakt? Als ik ons in de spiegel zag, konden zelfs m'n bijziende ogen me niet bedriegen: ik was de brede, hij de smalle.
En nu stonden we dus weer tegen over elkaar, tien jaar later. En hij had tietjes! Ik kon m'n ogen er haast niet van af houden... en toen m'n ogen met de nodige inspanning naar zijn hoofd gleden, merkte ik dat hij bijna kaal was! Hij had z'n haar superkort geschoren, dus misschien lag het daar wel aan dat ik zijn schedel kon zien. Maar volgens mij heeft zijn vader gelijk gekregen en heeft al dat gelgebruik van weleer ervoor gezorgd dat hij stilaan kaal wordt...
Tietjes en kaal.
Tietjes.
En kaal.
OK, bijna kaal.
En toen vroeg hij hoe ik 'dat' gedaan had en hij wees naar m'n buik. Ah ja, effe vergeten dat ik ook een belangrijke gedaantewissel heb ondergaan. M'n buik dus en hoe ik dat gedaan heb... Jaaaaa... hoe leg je het geval van de bijtjes en de bloemetjes uit aan de persoon die je tien jaar tervoor op professionele wijze (uhum) hebt ontmaagd?! Ik veronderstelde dat hij het intussen toch wel zou weten. Niet dus? Arme vriendin... arme vriendin zowiezo, om geheel andere private redenen die ik hier niet aan de grote klok ga hangen - dat terzijde, dat speelt tenslotte geen rol.
Ik ben naar huis gereden met een heerlijk gevoel dat je enkel krijgt als je inziet aan welk onheil je bent ontsnapt. Ik kwam thuis bij m'n Grote Zwarte Man en ik was gelukkig.

23:06 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.