30-09-08

what's in 5 weeks - almost 6?

Je denkt misschien dat in een tijdspanne van 5 à 6 weken je leven niet compleet een ommezwaai van hebjemedaar kan maken, wel... think again! Natuurlijk heb je daarvoor enkele 'ingrediënten' voor nodig, die behoorlijk ommisbaar zijn in zo'n ommezwaai proces.
Zoals een baby dus.

Vanaf de eerste wee al, plan ik m'n dag... nee stop! Want van plannen komt helemaal niks in huis... Dus... Vanaf de eerste wee al, leef ik op haar ritme en dat zal nog wel zo'n heeeeele tijd doorgaan. Maar ik ben er klaar voor.
Denk ik.

Ik heb een behoorlijk vlotte bevalling gehad, buiten dat m'n water maar niet wilde breken en het hele spel dus eigenlijk niet écht op gang kwam... 24 uur lang heb ik halfslachtige (doch pijnlijke) weeën weggeademd, tot ik bijna van m'n bal rolde van vermoeidheid... Toen heb ik een epi gevraagd en vanaf dat moment ging het zeer snel (naar mijn gevoel): mijn water werd gebroken, Thi zakte eindelijk helemaal in, de weeën werden opgewekt en binnen de korste keren werd alles in gereedheid gebracht voor de Bevalling.
Ik voelde m'n weeën dus wel nog altijd, maar het ergste van de pijn was weg. Een zaligheid, volgende keer vraag ik er sneller om (ja, er komt een volgende keer). Toen mocht ik eraan beginnen en de prenatale lessen waarin je leert persen zonder te persen (om geen vroeggeboorte te veroorzaken), zorgden ervoor dat ik perste, zonder te persen... Maar bon, ik heb de techniek dan een beetje aangepast. :)
Tussen elke persbeurt door vroeg ik of ze haartjes had, wat achteraf bezien een stupide vraag was (ik was een monchichi bij de geboorte en ook Cé heeft een behoorlijke afro), maar op dat moment was dat in mijn ogen van levensbelang. Cé is mogen gaan kijken of ze haar had, waarop ik natuurlijk ook wou kijken, maar ik mocht niet - want het was te vies volgens Cé LOL - ook fijn om te horen tijdens een bevalling, haha. En toen kwam eindelijk de gynaecoloog eraan te pas: hij zette zijn duikbril op (serieus!), trok een plastic schort en handschoenen aan en zette zich aan de uitgang (van mij), klaar voor het Grote Werk. Ik heb nog geprobeerd te checken of hij ook rubberen laarzen droeg, maar 't is niet gelukt, en Cé had andere zaken aan zijn hoofd, dus die heeft daar niet op gelet (mannen eh!).
En toen heb ik geperst, zoals ik (gelukkig) nog nooit in m'n hele leven geperst heb. Ik ben voorbij Het Punt gegaan - volgens de vroedvrouw, ik weet nog steeds niet wat het Punt is... ik veronderstel het moment dat het hoofdje eruit komt, want op het Punt voelde ik de dokter frutselen vanonder en effe later (twee seconden ofzo) gilde de vroedvrouw: "Doet uw ogen open!! Pak ze maar!! Pak ze maar!" En ik deed m'n ogen open en pakte ze maar. Ze glibberde op m'n buik, helemaal verfrommeld, grijs en lelijk (zo lelijk!!). Ik was zooo teleurgesteld dat ik zo'n lelijke dochter op de wereld had gezet... dat was echt een overheersend gevoel... en toen zei die domme vroedvrouw dat het toch zo'n mooi kindje was!! Alsof ik geen ogen in m'n hoofd heb! Maar toen ze bij me gelegd werd, met haar veel te grote muts op, en meteen m'n tepel vond en begon te sutsen - ik krijg er opnieuw een krop van in m'n keel - toen was ze van mij en ook al was ze lelijk, ik werd overstroomd door Liefde.
Achteraf, nu ik weet wat een poppetje ze is, vind ik het zooo erg dat ik dat allemaal dacht op dat moment. Ik wil die bevalling opnieuw doen, gewoon en alleen om er meer van te genieten. Het is zo intens...

Intussen zijn we dus 5 weken verder, en het verfrommelde hompeltje van 3kilo en 49cm is een flinke en zéér wakkere baby van 4,5kilo en 54cm. Ze is nu de mooiste baby van de hele wereld - en ik ben niet de enige die dat vindt, want als ik met haar op schok ben, oogst ik altijd veel succes: mensen blijven soms echt stilstaan om haar te bewonderen. Ik vind dat natuurlijk leuk. Trotse mama hihi. Ze lijkt wel helemaal niet op mij, dus een echt compliment voor mij is het ook weer niet. Soit.

We zijn haar naam - waarvan wij dachten dat zij de enige draagster was - intussen al twee keer tegengekomen in de boekskes: Tiany Kiriloff
... een BV met vreemde roots en Tiani, dochtertje van Jamelia... een zwarte zangeres.
M'n vriendin Di heeft gehoord dat Tiani in het Italiaans (en dus op deze manier geschreven) prinses wil zeggen. Ook wel leuk. La princesse d'Akan (de tribu van Cé) - zijn koosnaampje voor haar.

Thiany Moayé.
Continu Geluk.




 

12:47 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Wat grappig dat je vond dat ze zooo lelijk was toen ze geboren werd. Ik dacht dat namelijk ook van mijn dochter. Maar dat is gelukkig ook helemaal goedgekomen. :o) En mijn schoonmoeder vond mijn zoon een echte Mekki (de Monchichi in haar tijd).

Proficiat met jullie dochtertje!

Gepost door: Happy Genes | 03-10-08

Babies zijn altijd opgezwollen de eerste minuten van hun leven, trek het je niet aan. Ik dacht aan kosmetische ingrepen toen ik mijn kinderen zag.
Beide gefeliciteerd voor deze mooie bijdrage aan de mensheid.
Kus
Guy

Gepost door: Guillaume de Montségur | 10-10-08

De commentaren zijn gesloten.