18-11-08

als ik dit had geweten...

Ik heb zin in wilde feestjes. :)
Als ik me nu zou afvragen: "Waar is den tijd dat...?" klink ik dan héél oud en verrimpeld of lijkt dat alleen maar zo?
Want ik doe dat nu wel eens af en toe, met een blik op oneindig, zo één die verdacht veel naar nostalgie ruikt... Lichte heimwee naar salsafeestjes tot 6u 's morgens, goh waar is de tijd...
Ik sta nu bijna een jaar op non-actief, partygewijs dan.
De eerste maanden van m'n zwangerschap, toen m'n lijf feitelijk nog partyproof was, zat feesten er niet in omwille van m'n innige relatie met de WC-pot. Dan volgde de tijd waarin ik mezelf dik en vadsig vond en dus mentaal niet in de mood voor een danske te placeren.En daarna was ik volgens sommigen té zwanger en werd ik raar bekeken als ik met m'n bolle buik sexy moves zat te schuren tegen m'n eigen ventje...
En dan kwam m'n poppetje ter wereld. M'n wonderlijke creatuurtje. En sindsdien kan ik me slechts vrij bewegen in dat kringetje waarin ik zéker ben dat ik binnen een tijdspanne van 1minuut42 m'n gereedschap kan boventoveren om een hongerig buikje te vullen.
Ik probeer mezelf zo weinig mogelijk belemmeringen op te leggen: ik heb dan ook al op de gekste plekken m'n gereedschap bovengehaald - overigens zonder dat iemand ooit een exemplaar in zijn gezicht gezwierd heeft gekregen. Gek eigenlijk dat blote tieten overal vertegenwoordigd zijn, maar een jonge mama die haar kind voedt, wordt bijna bedolven onder steels toegeworpen blikken omdat ze een vierkante centimeter vlees toont! Iets a-seksueler dan een sabbelende baby kan er toch niet zijn? Of leef ik me nu niet genoeg in in de verziekte geest van de mensch?
Enfin soit.
Ook al doe ik 'het' altijd en overal, toch zijn er plaatsen waar het niet echt doenbaar is. Een diner voor een trouwfeest is nog haalbaar, maar het echte dansfeest achteraf zie ik dan weer niet zitten. Ik zie mezelf al swingen met de babyfoon tegen m'n oor gedrukt, in een poging m'n boelie te horen boven het feestgedruis... Geen dansfeest dus...
Of naar de bioscoop gaan... nog zoiets. Kan ik het erop wagen haar mee te nemen naar de cinema?
Ze is altijd braaf en stil en makkelijk te troosten, en als ze tegen mama ligt, slaapt ze als een roos. Maar... je zal zien dat ze net dàn kuren zal krijgen en de boel bijeen zal krijsen, waardoor mensen ssssst roepen en zelfs popcorn naar mij smijten als vorm van protest... Ik zou het misschien eens in de namiddag kunnen proberen als er minder volk in de zalen zit. Ik wil Loft zien en tegen de tijd dat mejuf ergens gedropt kan worden zonder ernstige gevolgen, ligt nog té veraf; tegen dan speelt die film niet meer in de zalen.
Buiten dus deze praktische problemen en een uiterlijk waarvan ik spontaan in tranen uitbarst, is mama zijn het meest magische dat ik al heb meegemaakt. Vermoeiend (vandaar dat tranendaluiterlijk), maar magisch! Ik raad het iedereen aan, maar zorg dat je een overdosis feest en cinema opdoet voor ge d'eraan begint en las als het kan ook een winterslaap van een paar maanden in, want die reserve kan je gebruiken.
:)

17:56 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.