25-11-08

zwarte piet

Wat doet ge, als ge altijd de Zwarte Piet trekt?

Als alles heel goed gaat, tot er een keuze moet gemaakt worden tussen u en die andere. En gij valt - nogmaals - uit de boot.

Verliest ge de moed?
Haalt ge uw schouders op en ploetert ge verder, in de hoop toch ooit in de prijzen te vallen?
Wordt ge boos? Op het Systeem? Op de Mensch?

Wat
doet
ge?

 

Ik zou janken.
Ik zou wanhopig worden.
Zeker als ge ziet dat al uw medestudenten, die allemaal àchter u geëindigd zijn, zonder onderscheiding, zonder complimenten van de jury, al die gasten hebben al een job. Zelfs degene die herexamens had. Allemaal al aan de slag. Wat zijt ge dan met een onderscheiding of complimenten?
En gij stuurt maar cv'tjes op, cv's waarvan een werkgever goedkeurend van in zijn stoppelbaard gaat wrijven, waarvan zijn hand haast automatisch naar het telefoontoestel reikt... tot... Tot hij uw naam ziet, of erger: uw nationaliteit. En die is niet Belgisch. Natuurlijk niet, anders was er geen probleem geweest.
Maar ge moogt toch komen op gesprek.
Dus ge gaat, in kostuum, met geklede schoenen die niet gemaakt zijn om de twintig minuten te stappen van het station naar het bedrijf. Maar ge klemt uw kaken op elkaar en stapt door. Ge probeert gemotiveerd te kijken, hoewel ge niet weet hoe ge dat moet doen. Want als ge oefent voor de spiegel, ziet ge vooral de smekende hoop in uw ogen. Dus ge oefent niet meer, want ge wilt die blik niet meer zien. Ge heft uw hoofd, trots, mijkrijgenzenietklein. Ge glimlacht, ook als ge de afwijzing leest in hun ogen. Ge glimlacht, omdat ge moeilijk kunt beginnen janken. Ge blijft glimlachen tot uw wangen er pijn van doen, want ge wilt niet dat uw vrouw uw teleurstelling ziet.
Alles gaat goed. Alles gaat héél goed, als ge uw arm zoudt strekken, zoudt ge de job met uw vingertoppen kunnen aanraken. Als ge heel diep zoudt inademen, zoudt ge het contract kunnen ruiken. Ge hebt de capaciteiten. Ge zijt gemotiveerd. Ge zijt sympathiek. Ja, jong, ge zijt écht wel geschikt voor de job. Maar.
Maar.
Altijd volgt er die maar. Ge weet het al op voorhand. Maar blijven glimlachen! Altijd blijven glimlachen. Omdat u op uw knieën smijten en sméken om u een kans te geven redelijk not done is. Dat staat zo wanhopig, zo... zielig.
Maar dus.
Maar ge hebt geen ervaring. Logisch, ge zijt net afgestudeerd.

Maar ge zijt niet de enige kandidaat.
Ge zijt wél de enige kandidaat die niet blank is.

Ze zeggen u dat ge moet bidden, dat ze u iets laten weten. Ze schudden u de hand, beloven u nogmaals te zullen bellen.
Ge glimlacht.
Thuis vraagt uw vrouw hoe het is geweest, ge ziet de vurige hoop in haar ogen gloeien en ge voelt hoe hard ze wenst dat het positief is. Laat het in godsnaam positief zijn! Maar ge hebt afgeleerd positief te zijn, dus ge zegt dat ge er geen goed gevoel over hebt. Ook al weet ge dat ze koppig is en toch zal blijven hopen.
Ge bidt. Ge bidt dat ge de job hebt. Ge zegt wel dat ge niet bidt. Maar ge bidt toch.
En ge wacht.
En wacht.
En met elke minuut die ge wacht, verdwijnt er een sprankeltje hoop die ge toch hadt, ook al wilde ge dat niet. En ge zegt wel tegen uw vrouw dat ze niet moet hopen, maar ge weet dat ze dat toch doet en het doet u pijn als ge ziet dat het besef langzaam tot haar doordringt. Als ge ziet hoe de teleurstelling haar langzaam besluipt. Ongenadig.
Ge probeert haar op te beuren, te doen alsof het allemaal goed komt. Maar gelooft ge het zelf nog?
Ge wacht.
Er komt niks.
Ge zegt tegen uzelf dat het misschien nog niet beslist is. Dat ge misschien toch nog een kans maakt. Dat...
Dus ge wacht.
En ge belt, ja ge belt om te informeren. Ge laat een bericht achter. Ge stuurt een mail.
En ge wacht weer.

Ge wacht op iets wat niet zal komen.

Omdat ge zwart zijt?


12:52 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

aangrijpend Wreed schoon geschreven en wreed aangrijpend.

Ik hoop mee dat er toch binnenkort een contract getekend kan worden!

Gepost door: Happy Genes | 25-11-08

De commentaren zijn gesloten.