04-12-08

Verhaal: de ontmoeting

Annie zat op de harde houten kerkbank, haar handen gevouwen in haar brede schoot, haar ogen zedig neergeslagen. Plots hoorde ze iets. Haar ogen schoten open en ze hield onbewust haar adem in. Ze luisterde wat aandachtiger, kneep haar ogen tot spleetjes en hield haar hoofd onbewust een beetje schuin. Dat ze op deze manier op een jonge Cocker trok, drong niet tot haar door. Ze had het te druk met luisteren. Want ja hoor, er zei iemand iets. En dat het tegen haar was, daar was ze zeker van. Dat voelde ze...

Dus ze spande zich nog een beetje éxtra in en daar hoorde ze het! Een stem!
Was het een film geweest, dan was er nu vast en zeker een bundel zonnestralen verschenen schuin op haar vielen, alsof God himself de spotlights op haar richtte. Wie weet had je dan een engelenkoor wel horen zingen. Maar het was geen film, het was de harde realiteit, dat kon ze wel voelen aan haar beurse billen.

Ze schudde lichtjes met haar hoofd om de filmbeelden uit haar gedachten te wissen en om zich weer te concentreren op de stem. Wat de stem had een boodschap en die boodschap was voor haar bestemd. Inwendig jubelend rechtte ze haar rug en luisterde ze:
"Annie! Kijk achter je!"
Annie keek achter zich. Niet omdat ze zo'n soort vrouw was die blinde gehoorzaamheid hoog in het vaandel draagt, maar simpelweg omdat ze brandde van nieuwsgierigheid. Dus ze draaide zich half, waarbij de houten bank vervaarlijk kraakte onder het deinende gewicht.
"Zie je die man daar, in de deuropening?"
Annie knikte heftig met haar hoofd. Je kon moeilijk naast de man in de deuropening kijken. Hij nam bijna de hele opening in beslag, en het was nog wel een dubbele deur! Hij was euhm... stevig gebouwd. Annie wist uit ervaring dat mensen beoordelen op hun uiterlijk vaak in het nadeel uitvalt voor de dikkerdjes onder ons. Ze wilde dat dikk... euh die man, dus het voordeel van de twijfel gunnen. Bovendien was de stem nog niet uitgepraat:
"Hij zal de vader van je kinderen zijn!"
Annie was stomverbaasd. Gelukkig viel ze niet van de bank van verbazing, want eer ze dan weer overeind was gekomen, dan was de toekomstige vader van haar kinderen vast al weer ribbedebie geweest. Bovendien zou ze al schommelend op de grond niet zo'n goede indruk maken, bedacht ze zich. Ze sloeg dus snel een kruisteken, dankbaar dat ze niet van dat bankje getotterd was.
Ze keek nog eens goed. De man stond nog steeds in de deuropening, één hand in zijn zij, tussen twee vleesplooien in gepropt, de andere quasi nonchalant op de deurknop. Het binnenvallende licht zorgde voor een aula rond zijn bolle hoofd, waardoor zijn kroeshaar een goddelijke schijn kreeg. Hij droeg een kleed. Een felgekleurd Afrikaans kleed.
Terwijl hij naderbij schreed, voelde ze haar hart bonken. Met veel wilskracht keerde ze zich weer om. Ze probeerde haar oppervlakkige snelle ademhaling weer onder controle te krijgen, en ze was er nog maar nét in geslaagd toen de bank weer kraakte onder het gewicht dat zich naast haar nestelde. Zenuwachtig maar tegelijk met een opmerkelijk innerlijke rust draaide ze haar hoofd zodat ze hem kon aankijken.
De stem had gelijk gehad: dit zou de vader van haar kinderen worden!
En daar had gerust een bundel zonnestralen en wat engelengeschal bij mogen horen.

20:47 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.