19-12-08

gepruttel

Ik beken, ik zit op een forum.
Oké, op twéé fora (of is het forums?).

Het ene forum is een gekleurd forum, allemaal vrouwen met mannen uit een andere cultuur en kindjes in alle kleuren van de regenboog - moest de regenboog uit bruintinten bestaan tenminste.
Het lijkt bij tijden wel een sekte, of zo'n New Age beweging waarbij mensen hun zieleroeselen met elkaar delen, in een walm van wierrook en zweverige muziek. Het dweperig gedoe geeft me bij tijden een onbedwingbare neiging om wild schreeuwend om me heen te slaan, heilige huisjes om te knallen met enkele rake trappen en mensen door elkaar te schudden.
Ik geloof niet in Perfectie. Nooit gedaan trouwens, en in de loop der jaren ben ik alleen maar bevestigd geworden in dat vermoeden. Maar daar zitten vrouwen die me vanalles proberen wijs te maken, zijnde: ideale echtgenoten, huwelijken zonder ergernissen, relaties zonder culturele hindernissen... Allemaal mooi hoor, maar ik neem het met een enorme korrel zout, want élk huisje draagt zijn kruisje. En hoe harder ze roepen hoe Perfect echtgenoot is, hoe harder ik denk dat ze zichzelf iets willen wijsmaken, want ik kèn intussen een beetje de mentaliteit van de Afrikaanse Man en die is toch nét iets anders dan perfect. Dus als ze zeggen dat hij braaf tussen de lijntjes kleurt, denk ik: dan toch in het boek dat hij jou laat zien.
Wat ook erg opvalt: degene bij wie het niet zo tof is, die zwijgt er over. Omdat ze beschaamd is dat het bij haar niet zo ideaal is? Geïntimideerd door al die straffe verhalen over behulpzame, trouwe hondjes van echtgenoten? Ik weet het niet, maar achter de schermen wordt de waarheid verteld en blijkt dat het overal één pot nat is.

Buiten dus dat zeemzoeterige gedoe, erger ik me dood aan het lage niveau. Klink ik nu heel verwaand? Dan spijt me dat... Maar ik kan dus echt wel rologen van spelfouten, zoals: nieuwschierig, ik wordt, jij schitterd... Of zinsconstructies waardoor ge een verhaal elfendertig keer opnieuw moet lezen en het dan gewoon opgeeft wegens onbegrijpelijk.
Zo vertelt A. op een gegeven moment over haar spectaculaire bevalling. Buiten het moment dat haar zoontje op haar wordt gelegd, begreep ik er geen snars van... Maar ik was blijkbaar de enige, want de anderen bedankten haar om haar verhaal met hen te delen en prezen haar voor haar prachtige vertelstijl. Ze vonden één na één dat A. een boek moest schrijven!
Een BOEK, nu vraag ik je... Na één alinea van dat gewauwel en ge gooit het verrekte ding dwars door de kamer met een oerkreet die de buren doet opschrikken uit hun zetel.
Ik vroeg me af of ze ermee aan't spotten waren, naar mijn mening droop de ironie van alle complimentjes af. Maar ik moest m'n mening herzien; ze meenden het serieus, en A., aangemoedigd door haar aanhangsels, krabbelde nog meer onverstaanbaar gepruttel neer over haar baby en haar Wonderman.
Ik heb het voor bekeken gehouden. Ik lees liever een echt boek. Of de Numo.

14:54 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.