05-01-09

't leven zoals het is

Toen ik er daarstraks ('t is te zeggen vanmorgen) weer inkroop, zag de wereld al helemaal wit. Gezellig, dacht ik en trok het nog warme donsdeken hoog over m'n hoofd, gereed om nog een knorretje te doen.
Vroege ochtenden zijn aan de werkende mens.
En dat ben ik vooralsnog niet.

Maar sinds kort, als in sinds deze ochtend, behoort mijn Wettige Wederhelft wél tot de actieve bevolking. En geloof me, tot voor kort, als in tot deze ochtend, was hij héél erg niet-actief. Op het passieve af.
Ge kent dat wel, bed-zetel-bureaustoel-zetel-bed, zo zag zijn dag er grof geschetst uit. Op één of andere reden kunnen die Mannen dat.
Zo een dag géén klusjes verzinnen (uit zichzelf hè - maar gelukkig ben ik er nog, ik doe dat wel voor hem),
zo een dag helemaal niks-doen,
zonder dat daar enkele hersencellen in hun oor roepen: "Ge zijt aan't niksdoen!! Dat kan toch niet, hè!? Maak es gauw dat ge gaat afstoffen/opruimen/was insteken/was uithalen/was ophangen/was opplooien/strijken/afwassen/stofzuigen/koken/...Maak uzelf ne keer nuttig."
(dus roep ik dat van tijd tot tijd, niet dat het veel uitmaakt)

Maar mijne man vindt zichzelf al nuttig als hij zijn voeten opheft als ik kom langsgestofzuigd.
En dat hij ademt, dat is ook nuttig.
Anders gaat hij dood
en dan ligt hij daar in de weg
en dan kan ik niet door met die natte dweil
en da's zo slordig eh, zo ne dooie man in uwe zetel.


Maar dàt is dus gedaan. Of het begint pas, want nu zal hij moe zijn als hij thuis komt, want hij heeft gewérkt, lieve mensen. Vroeger was hij gewoon moe, tout court. Of hij had geen zin, of ... enfin, hij deed niet wat ik vroeg, of wat gedaan moest worden, wegens op 'to do' lijstje staande.

Soit, hij werkt dus. En deze morgen was dus de eerste morgen en ik was paraat. Ik wilde nochtans blijven liggen, maar die verrekte zorgende aard van mij ook eh... 'k Wilde toch nog nen appel en een paar koekskes in zijn tas steken en kijken of hij wel fatsoenlijk aan was en... dus ja stond ik daar toch nog te bibberen.
En toen hij krakend wegstapte (de sneeuw eh), bleef ik hem uitwuiven in de deuropening tot hij verdween in een wolk van vallende sneeuwvlokjes...
Schoon eh!

13:56 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.