25-01-09

schnell!

Ik heb welgeteld een kwartier om hier m'n ding te doen en dan kruip ik m'n bed in. Want... ik ben weer aan het werken en morgenochtend moet ik er om twintig over zes uit! En dat valt me zwaaaaar!!!!
Ik ben gewoon geen ochtendmens dat bij het krieken van de dag gezwind uit bed springt. Nee, ik ben eerder het type dat de wekkerradio drie keer een opdoffer geeft om er dan grommend en knorrend van ongenoegen uit te rollen, klaar voor de nieuwe dag. Heb het trouwens nooit anders gekend, hing vroeger ook een tiental minuten tegen de chauffage om m'n humeur te ontdooien...
Maar soit. Twintig over zes dus. En dan begint een staaltje van puur timemanagement, want ik moet niet alleen m'n eigen lijf presentabel maken, er is nu ook dat kleintje dat ik moet klaarstomen voor een dagje crèche...
En nu denk ik aan Dendermonde waar dieje zot onschuldige kindjes zomaar kapotgestoken heeft en ik hoop dat ze speciaal voor hem de elektrieken stoel weer van onder het stof vandaan halen... Kent iemand de Green Mile, daar is zo'n scene waar een terechtgestelde zijn sponske niet wordt natgemaakt, waardoor zijn electrocutie (schrijft ge dat zo?) nogal aan de verbrande kant is... Ben ik sadistisch als ik vind dat zo'n straf gepast is op zo'n monster? Goed, de ouders krijgen hun kind er niet door terug, en de kindjes die levenslange letsels hebben worden er ook niet beter van, maar zo ne 'mens' verdient het toch niet om te leven. Stel dat ze hem veroordelen, of ontoerekeningsvatbaar verklaren, dan slijt hij zijn leven in de gevangenis, op kosten van de belastingsbetaler, waaronder de ouders van de kinnekes die hij koelbloedig heeft afgemaakt... En wie weet komt hij vervroegd vrij ofzo... Ik mag er niet aan denken. Hier kunt ge toch niet anders dan agressief op reageren.
Maar soit, ik mag er niet aan denken. Ik vind het verschrikkelijk en leef enorm mee met de ouders. Maar daar zijn die mensen niks mee...

22:02 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-01-09

hier laat ik je los Thi, van hier af moet je gaan...

Nog twee weken en ik moet mijn kind afgeven.
Niet echt natuurlijk en ik krijg haar ook wel weer terug, netjes, op't eind van de dag, maar zo voelt het nu toch aan. Afgeven. Loslaten. Het begint verdikke NU al.
Straks mag iemand anders dat malse warme lijfje knuffelen tot het kronkelt van plezier, of lepeltje na lepeltje moedermelkpap voeren tot haar hele gezichtje wit ziet, of haar ophalen na haar dutje en getrakteerd worden op de mooiste tandenloze grijns die ge u maar kunt inbeelden.
En ik ben echtentechtig jaloers op de persoon die dat allemaal zal mogen doen, want ik ben oprecht van mening dat alleen ik en ik alleen het Recht heeft om daar van te genieten.
Oké, C ook wel.
En okéééé, de familie ook wel. Een beetje, niet téveel. *knipoog*

Ik heb ze op vijf maanden hoogstens een half uur bij iemand anders gelaten, allee iemand anders... Bij Moeke (mijn mama). Drama! Tranen! Gesnik! Gesnotter! Moeke is mama niet. En m'n hart zwelt van trots en breekt gelijktijdig van compassie bij het zien van zoveel verdriet...
Ik kan soms naar haar kijken en me verwonderd afvragen of dat wel écht van mij is! Het is echt wel heel gek.
Ik heb haar negen maanden gedragen in mijn buik, ik heb haar uit m'n eigen lijf getrokken, ik ben haar al vijf maanden aan't voeden met m'n eigen voedselmachines en toch eh. TOCH vraag ik me soms af of het wel écht is.
Of ik wel echt mama ben.
Of ik wel echt een dochter heb.
Ik krijg dat precies niet zo goed uitgelegd. Als ik een huilbaby zou gehad hebben, zou ik de realiteit misschien meer onder ogen zien... Nu is het alsof ik droom.

En dus straks wordt m'n ballonnetje doorprikt en moet ik Dochter achterlaten in de crèche, tussen alle andere kiendjes. Ik vind het echt verschrikkelijk... echt waar.
Maar onze maatschappij is nu eenmaal zo, dat we kinderen fabriceren om ze nadien ergens te planten, zodat we weer kunnen gaan werken om die opvang te kunnen betalen.

15:31 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-01-09

winterpret

Opwarming van de aarde? Dat gelooft toch geen mens meer? :) Het is verdikke nog nooit zo koud geweest!

Vorige week heb ik m'n schaatsen van onder het stof gehaald.
Ik heb m'n eigen schaatsen, gekocht in den tijd dat we nog met Belgische Franken betaalden. En als ik het me goed herinner kostten ze destijds 4000 Belgsiche Franken. Da's dus écht wel lang geleden, want den tijd dat ik nog 4000 Belgische Franken kon neertellen voor een hebbeding, da's... dat kan ik me zelfs niet meer herinneren.
Soit.
Ik heb toch maar schaatsen. En die kwamen me gisteren héél goed van pas, want gisteren zijn we gaan schaatsen op de vijver in Zonhoven.
En lol dat ik heb gehad! Vooral met mezelf, want ik heb ne techniek om stijl van achterover te vallen. Als ge al niet omvergemaaid zijt door mijn wild zwaaiende armen.
Da's niet gemakkelijk, zo recht blijven staan op ijs. En elegantie is aan mij niet eens besteed als ik gewoon op de aarde sta, dus moet niet vragen... In elk geval, mijn mama heeft toch goed kunnen lachen met mij. En de andere mensen ook, denk ik.
En ja! Ja, natuurlijk ben ik onderuitgegaan! Gelukkig niet direct toen ik dat ijs opstapte met m'n schaatsen... hoe debiel zou dat wel zijn! Maar gevallen ben ik, en nog serieus ook. Ik weet niet hoe, maar ik zit nu met een pijnlijke pols... een serieus pijnlijke pols. Als ik er nog maar over aai, dan kajiet ik al als een geslagen hond. En omdat ik dus constant wil tsjekken of het nog pijn doet, aai ik dus ook constant over m'n pols...
Mijn dochter oppakken is een zwaar en pijnlijk karwei geworden. En typen eigenlijk ook... maar ik verbijt dat. Ik ben een harde.

10:34 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-01-09

zennnnnnnnnnnnnnnnnn

Kan ne mens al zijne zen opsparen, voor de momenten dat hij hem écht nodig heeft? Of is zen gewoon oneindig aanwezig en moet je gewoon leren zen te blijven onder elke omstandigheid?
Wat het ook zijn mag, ik zal de laatste twee weken van februari héél veel zen kunnen gebruiken. Want dan komt de Zus Met De (Wilde) Kinderen op bezoek.
Het kan wel zijn dat ik de eerste week van die twee weken werk... Nu weet ik niet of ik dat fijn moet vinden of niet.
Fijn:
- dan ben ik niet constant thuis.
- dan zie ik niet of ze dingen doen wat ik niet graag heb, dus kan ik me daar al niet in opjagen.
Niet fijn:
- dan zitten ze constant thuis, tv te kijken, chauffage volle bak.
- dan kan ik niet zien of ze iets doen wat ik niet fijn vind.
- dan kom ik moe thuis in een huis dat niet meer van mij is.
- dan kan ik niet werken op m'n gemak.
De tweede week heb ik sowieso vakantie en dan blijft Nichtje hier... gewoon een mededeling, geen vraag of dat wel gaat, of dat niet stoort. Nee, Nichtje blijft hier bij mij en Zus komt Nichtje halen in het weekend.
*roloog*

Ik voel mezelf echt kleinzielig dat ik hier nu zo problemen van maak...! Maar ik ben zo... Zo ineens voor voldongen feiten staan, vind ik niet leuk. En het gevoel hebben dat ik een klein kind ben dat haar eigen mening niet mag zeggen, op straffe van beeld zonder klank voor de rest van haar leven, da's absoluut niet plezant!

Ik ga dus wél een paar afspraken maken, aan het begin van de vakantie. Het is en blijft mijn huis (en mijn gemoedsrust) en dan mag ik toch wel een beetje controlefreakje blijven.

Een lijstje ga ik bij nader inzien niet ophangen, da's erover ;)
Als ik volgende dingen vraag, ben ik dan een neuterige zeur, of is het 'normaal' dat ik bepaalde dingen vraag?
- deuren altijd dichtdoen! (die van de living naar de gang en die van de slaapkamer - de enige met chauffage - naar de gang)
- schoenen uit in huis
- niet springen in de zetel
- eten aan tafel en niet in de zetel
- chauffage in de slaapkamer max op 2 (het is Thi's kamertje, zij komt op onze kamer... waar géén chauffage is)

Oooh wat kijk ik er naar uit!

13:22 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

08-01-09

overlopen

Dochter is een flesweigeraar... D'er zijn er wel meer van dat soort, dus ik heb hier geen uniek exemplaartje. Maar er bestaan geen hulpgroepen voor flesweigeraars, net zomin als De Zuigfles voor flesweigeraars: ik heb al een paar soorten geprobeerd en het gezichtje dat ze trekt als ik dat speentje in haar mondje wil persen... Ze lijkt echt te denken: "Are you kiddin' me?" En ze heeft gelijk.

Ik laat het nu dus voor wat het is. De adviezen als 'Honger ze maar uit, dan zal ze wel drinken van een flesje!' maken me razend! Het is verdomme een baby van vier maanden oud!! Ik weiger om haar buikje te laten knorren, terwijl er eigenlijk geen reden toe is: BV lukt fantastisch goed en ik ben constant bij haar. Alleen omdat ze binnenkort naar de crèche moet, zou ik haar nu moeten laten hongerlijden opdat ze toch maar aan zo'n stomme fles zou lurken? No way!

Dus heb ik hier en daar wat advies ingewonnen, en ben ik een doosje Johannesbroodpitmeel gaan kopen bij den apotheek. Samen met die zwangerschapstest van de vorige post.
Thuisgekomen heb ik mezelf gemolken. Dat klinkt alsof ik een koe ben, wel, zo voel ik me ook op dat moment. Plezant is dus anders... Maar bon, 't is voor het Goede Doel, even slikken en weer doorgaan.
En toen was het etenstijd... het moment van de waarheid brak aan: doet ie het of doet ie het niet? Ik maakte een papje van m'n melk en dat Johannesgedoe en... voerde dat aan Dochter. Met een lepeltje.
De eerste happen draaide ze haar hoofdje weg, ze had er precies niet zo veel zin in... Maar ineens ging het als niets! Ze heeft heel het potteke leeggegeten en ze vond het nog plezant ook. (Allee dat denk ik toch, ze zegt dat niet met zoveel woorden)
Problem solved!
Dus vanaf nu kan ik aan een voorraadje beginnen. Gisterenochtend had ik amper 100ml gekolfd. Vanmorgen liep m'n flesje over! In totaal heb ik 240ml afgekolfd!! En trots dat ik was... Jomjom. Ik hoop dat ik tegen februari een goeie voorraad heb ingeslagen, dan kan ik mijn zes maanden uitsluitend BV(melk) afmaken. Vanaf 23 februari kan ik dan starten met groentenpapjes. En daarna met fruit.
Het gaat zo snel... Het plat is er helemaal vanaf!

13:07 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-01-09

ja of nee?

Ik ben in een creatieve mood. 't Is te zeggen, ik heb zin om te schrijven.

Dus profiteert, gij allen!

Ik peins tegenwoordig nogal veel aan een collega van vorig jaar. Zwanger. Van een tweede. Niks speciaals... ware het niet dat haar eerste amper de baarmoeder was uitgeploept.
Tja... hoe gaat dat? Ge geeft BV. Ge slikt dat verrekte minipilletje-met-megaverantwoordelijkheid. Ge geeft wat over links en rechts (doch hopelijk in de pot)
. Ge zijt wat nonchalant in de stiptheid der pilslikkerij nu en dan. En PATAT!

Elke borstvoedende vrouw weet dat ze niet beschermd is tegen een eventuele zwangerschap
, omdat ze toevallig BV geeft. Als ge BV als natuurlijke anti-conceptie wilt gebruiken, zal het héél stipt moeten verlopen: elke twee uur ofzo. En een kind is niet zo klokvast. Da's dus een risico dat ge liever niet neemt. Toch de meesten niet.

Bibi ging dus ook aan die pil. Na de bevalling.
Ik had dat pilslikkerijgedoe al lang geleden afgezworen en nu werd me weer héél duidelijk waarom. De lichamelijke klachten (of tekortkomingen) herinnerde ik me nog uit de vroegere tijden. Destijds was dàt ook de grote reden om over te schakelen op iets anders. En nu bleek dat ik het trouw stipt slikken ook helemaal ben afgeleerd, na jaren Nuvaringgebruik...

De keren dat ik mezelf tegen m'n hoofd toekte en vloekte omdat ik wéér eens vergeten was dat stomme ding in te nemen, die kan ik niet meer tellen op één hand. Een ramp...
Ik ben ermee gestopt. Liever wéten dat ik onbeschermd ben en dus moet oppassen, dan mezelf in de waan laten dat alles safe is en straks met de gebakken peren zitten.
Maar ik ben dus nog àltijd niet... geweetwel geworden. Aan de ene kant kan ik me niks zaligers indenken. Géén geknommel met tampons en inlegprullaria, dat dient nu om de neusbloedingen van Man te stelpen. Het staat écht heel idioot, ge gaat er best niet de straat mee op, maar jongens, handig! Zo'n uittrekkoordje! Dat hebt ge niet aan de originele neusbloedstelpwatten, hè!
Nu, back to me and my little problem. Ik heb ze dus nog niet gehad. Mijn kind is nu viermaandenhalf en mijn lichaam laat me compleet in het ongewisse. Ben ik of ben ik niet? Da's verdomd vervelend, bij elk krampje, bij elk misselijkheidje, bij elk zuchtje denken: "O-owwww" en dan naar de wc rennen om te kijken.
Te kijken naar wàt? Alsof ge kunt zien of ge zwanger zijt als ge op't toilet zit. Alsof er iets komt piepen: "Yooo, 'k ben er eh". Alsof... Niks jong! Blijf maar in het ongewisse en stress maar! 't Zal u leren, gij zondigaards! Onthouden zult gij u!
Ik ben vandaag dus naar den apotheek gegaan. 'k Was het zat. Ik voelde me niet zwanger, maar bon... da's niet de beste indicator, hoewel ik een fantastisch lichaam heb op dat gebied. Ik voel altijd heel veel. En nu dus niks.
Ik heb dus een test gekocht, gewoon om 'd'er vanaf te zijn. En om mijne man gerust te stellen. Die voelt namelijk de hete adem van De Grote Kroost al in zijn nek, vruchtbaar als ik ben. En ik niet alleen. En die combinatie is niet bevorderlijk voor de anti-conceptie.
Soit, om een lang verhaal kort te maken: ik ben niet zwanger. Maar dat wist ik al. Het was niet eens een verrassing! Maar stiekem wél een opluchting. 

18:13 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

al wat beter

Vanmorgen ben ik opnieuw opgestaan. Tegen de ochtend word ik al wakker van een kreuntje van Thi, dus een wekkerradio die vrolijke opgewekte ochtendmensen op me loslaat... da's fataal.
En zo wakker liggende realiseerde ik me dat ik dorst had en dus ben ik weer opgestaan. Maar m'n zorgende aard sliep gelukkig rustig voort, want ik heb zonder de minste gewetenswroeging 'nee' kunnen zeggen, toen mijn Werkende Man vroeg of ik een mes kon nemen (en zijn bokes kon smeren), nu ik daar toch stond.


Ik heb het ooit gedaan hoor, zo opstaan voor ene zijn bokes te smeren. Maar da's VVT, voltooid verleden tijd. Never again. Maar toen, destijds, was het één van de voorwaarden om bij mijn Lief te mogen blijven logeren terwijl zijn mammie en pappie op vakantie waren. En hij was het die die voorwaarde gesteld had. Of ik smeerde zijn bokes om 5u 's morgens of ik moest niet komen.
En dus smeerde ik.
Ik deed dat met liefde, en kaas en mosterd zoals het Lief had gevraagd. Maar veel liefde kreeg ik er niet voor terug. Ik kan me niet herinneren dat het toen een leuke tijd was. Alleen zijn hond was leuk. Goh, die mis ik eigenlijk nog altijd.
Dus een maand later was het uit... Ik had wél nog een hemd gekocht voor zijn verjaardag. En aangezien het een dikke snob was, was het ook nog eens een duur merkhemd, waaraan al mijn spaarcentjes aan op zijn gegaan... Een paar jaar later ben ik dan te weten gekomen dat hij dat hemd is gaan ruilen. *roloog*
Ik had gewacht tot ik ook verjaard was vooraleer ik het uitmaakte, maar ik heb niks meer gekregen...
Schnull!

Dus nu smeer ik geen bokes meer. Of ik moet er al aan't smeren zijn voor mezelf, dan is het een kleine moeite en wat minder afwas. Maar zo opstaan, enkel en alleen om met een slaapkop en prutogen boterhammen te maken... Daar ben ik te oud voor geworden.

Ik heb niet gewacht om hem uit te wuiven, ik had het koud: ik heb namelijk géén peignoir (allee, ik doe hem niet aan) en ook al geen slofkes met ponponnen. En ook geen krulspelden.
Ik ben m'n bed ingekropen en om half acht heb ik m'n wriemelende wormpje bij me genomen.

11:39 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |