03-02-09

kroep enzo

Ik hoorde onlangs op de radio dat vooral vrouwen de combinatie werk-gezin zwaar vinden. Ik knikte zo hard, uit herkenning en akkoordement, dat m'n hoofd er bijna afschoot.
Mijn hoofd zit zoooo vol! Op dit moment een beetje overvol, gedeeltelijk ook door een snotvalling om U tegen te zeggen, maar vooral door - hou u vast, deze ziet ge vast niet aankomen - de combinatie werk-gezin.

Ik vind het heel erg dat ik mijn dochter moet uitbesteden. Ook al doet ze het fantastisch op de crèche en gaat ze er met zichtbaar plezier  naartoe. Toch vind ik stiekem, diep in m'n hartje, dat er maar één iemand het allerbeste voor haar kan zorgen en dat ben ik, haar Mama. Ik werk graag. Ik probeer er iets goeds van te maken, dus er kruipt tijd in. Tijd die ik nu niet meer zo ten overvloede heb, want er is ook m'n kleintje dat ik de ganse dag niet gezien heb!! Die zich aan me vastklampt als een afgestudeerde zuignap en me pas loslaat als het slaaptijd is. Die pruttelt en brabbelt en kronkelt en wriemelt, dingen waarvan ik geen seconde wil missen, want het is allemaal even zalig en wonderlijk.
En die momenten met m'n dochter, die kostbare momenten, die duren maar drie uur, want m'n kind is vermoeid van zo'n lange dag met veel indrukken. Dus die drie uren wil ik ook écht met haar bezig zijn en haar niet gewoon droppen in de relax of in het park. Trouwens, zelfs al zou ik willen, Malse Mouche wil dat niet en dat laat ze luidkeels merken. Ik heb er ééntje gemaakt met karakter en een luide stem.

Nu is ze ziek. Valse kroep. En ze moest een dagje thuisblijven van de dokter. En veel aangelegd worden. En geknuffeld (dacht ik erbij). Dus ben ik nu ook thuis.

En zij ligt in bed. Te snurken.

10:15 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.