28-07-09

Dan...

... heeft ne mens twee maanden (of 62 dagen) vakantie en wat doet 'm dan?
Wachten.
En een beetje werken om de wachttijd nuttig te overbruggen.
Ik (= dieje mens dus) wacht dus op onze reis naar Afrika. Ik moet niet meer lang wachten; nog welgeteld 5 keer slapen en we vertrekken naar het zwarte continent.
Wordt dat trouwens zo genoemd omdat de mensen daar zwart zien? Want da's wel een beetje kort door de bocht: ze zijn niet 'zwart', in feite zijn ze bruin, en dan in alle variaties van bruin; van heel licht mokkabruin over nutellebruin tot diepfondant.
Maar ik wijk af.
De reis dus.
Zondag vertrekken we dus, gepakt en gekofferd. 102kg mogen we in totaal meesjouwen en hell yeah, meegesjouwd zal dat worden. Ik hoop dat het vliegtuig groot genoeg zal zijn! En vooral stevig genoeg. En veilig. Enzo.
Dan komen we dus aan, diezelfde dag, zes uur later. ZES uur, het lijkt niks en in feite is het ook niks, genomen dat er vroeger dagen voor gedobberd moest worden op een ruige oceaan om te komen waar wij nu zullen gaan...
Maar zes uur met ne kleine in een vliegtuig!! Eigenlijk zijn wij goed zot om dat te doen, maar het houdt hier niet mee op. Ik heb me trouwens wel voorzien: ik heb een microfoon met héél veel knoppekes gekocht voor Mouche. En het beste moet nog komen: het is ingepakt: dus tweemaal plezier: eerst met het uitpakken en dan met het bestuderen van dat dingmetknoppekesenlawaai.
Cé wordt nu al wiebes van de idee dat zijn dochter straks de andere passagiers zal lastigvallen met kwèkende speelgoedmicrofonen. Ik hou hem voor dat krijsende ontevreden bébés véél erger zijn dan Hollandse stemmetjes die diertjes nadoen.
Maar we komen dus (hopelijk ongedeerd) aan in Abidjan tegen een uur of 5 in de namiddag.
Het is die dag de verjaardag van zijn dochter. Ze wordt er dan 7... en ze weet niet dat haar papa komt! Surprise surprise. Ik denk dat het effect op ons groter is dan op haar. Maar misschien vergis ik me wel.
Ik zal dan ook zijn ouders leren kennen, zijn mama en papa, mijn schoonouders, tegen wie ik maman et papa ga moeten zeggen... Wat ik een beetje ga ombuigen naar mémé en pépé. Want ik héb een mama en papa...
Twee weken zullen we daar vertoeven. Ik weet niet wat we zullen doen, of we iets zullen doen (gezien de financiële toestand), ik weet niet waar we zullen wonen, wat we zullen eten, wie we zullen zien. Ik weet niks. Ik ga er naartoe als een onwetende en ik hoop maar één ding: dat het zal meevallen. Dat ik niet denk achteraf: never ever again!
En dan zijn die twee weken om en moeten alle koffers weer gepakt worden. Ik ben er zeker van dat we geen 102 kg meer zullen meezeulen. :) Toch niet qua bagage.
Wat we wél zullen mee'zeulen' is een extra gezinslid, want het is nu zo goed als zeker: ons gezinnetje komt terug naar België met een extra lid: Ké komt mee als onze nieuwe grote dochter.

En laat dat nu toch effe het doel van de reis zijn geweest! :)

En laat dat nu toch effe ook het grootste stresspunt van m'n hele leven zijn! Maar we blijven zen.

13:07 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Héhéhé Dat is wel degelijk eens sprong in het duister. Hopelijk valt de reis mee.

Ik ga je in elk geval een goede reis en een behouden terugkeer wensen. Geniet van de reis en tracht ginder toch maar zoveel mogelijk te genieten.

Gepost door: ms | 28-07-09

De commentaren zijn gesloten.