28-07-09

Dan...

... heeft ne mens twee maanden (of 62 dagen) vakantie en wat doet 'm dan?
Wachten.
En een beetje werken om de wachttijd nuttig te overbruggen.
Ik (= dieje mens dus) wacht dus op onze reis naar Afrika. Ik moet niet meer lang wachten; nog welgeteld 5 keer slapen en we vertrekken naar het zwarte continent.
Wordt dat trouwens zo genoemd omdat de mensen daar zwart zien? Want da's wel een beetje kort door de bocht: ze zijn niet 'zwart', in feite zijn ze bruin, en dan in alle variaties van bruin; van heel licht mokkabruin over nutellebruin tot diepfondant.
Maar ik wijk af.
De reis dus.
Zondag vertrekken we dus, gepakt en gekofferd. 102kg mogen we in totaal meesjouwen en hell yeah, meegesjouwd zal dat worden. Ik hoop dat het vliegtuig groot genoeg zal zijn! En vooral stevig genoeg. En veilig. Enzo.
Dan komen we dus aan, diezelfde dag, zes uur later. ZES uur, het lijkt niks en in feite is het ook niks, genomen dat er vroeger dagen voor gedobberd moest worden op een ruige oceaan om te komen waar wij nu zullen gaan...
Maar zes uur met ne kleine in een vliegtuig!! Eigenlijk zijn wij goed zot om dat te doen, maar het houdt hier niet mee op. Ik heb me trouwens wel voorzien: ik heb een microfoon met héél veel knoppekes gekocht voor Mouche. En het beste moet nog komen: het is ingepakt: dus tweemaal plezier: eerst met het uitpakken en dan met het bestuderen van dat dingmetknoppekesenlawaai.
Cé wordt nu al wiebes van de idee dat zijn dochter straks de andere passagiers zal lastigvallen met kwèkende speelgoedmicrofonen. Ik hou hem voor dat krijsende ontevreden bébés véél erger zijn dan Hollandse stemmetjes die diertjes nadoen.
Maar we komen dus (hopelijk ongedeerd) aan in Abidjan tegen een uur of 5 in de namiddag.
Het is die dag de verjaardag van zijn dochter. Ze wordt er dan 7... en ze weet niet dat haar papa komt! Surprise surprise. Ik denk dat het effect op ons groter is dan op haar. Maar misschien vergis ik me wel.
Ik zal dan ook zijn ouders leren kennen, zijn mama en papa, mijn schoonouders, tegen wie ik maman et papa ga moeten zeggen... Wat ik een beetje ga ombuigen naar mémé en pépé. Want ik héb een mama en papa...
Twee weken zullen we daar vertoeven. Ik weet niet wat we zullen doen, of we iets zullen doen (gezien de financiële toestand), ik weet niet waar we zullen wonen, wat we zullen eten, wie we zullen zien. Ik weet niks. Ik ga er naartoe als een onwetende en ik hoop maar één ding: dat het zal meevallen. Dat ik niet denk achteraf: never ever again!
En dan zijn die twee weken om en moeten alle koffers weer gepakt worden. Ik ben er zeker van dat we geen 102 kg meer zullen meezeulen. :) Toch niet qua bagage.
Wat we wél zullen mee'zeulen' is een extra gezinslid, want het is nu zo goed als zeker: ons gezinnetje komt terug naar België met een extra lid: Ké komt mee als onze nieuwe grote dochter.

En laat dat nu toch effe het doel van de reis zijn geweest! :)

En laat dat nu toch effe ook het grootste stresspunt van m'n hele leven zijn! Maar we blijven zen.

13:07 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-07-09

zucht

Soms hè.
Maar dat mag niet.
Adem in.
En weer uit.

Zen.
Whooza.

Het is voorbij, gedaan. Achter de rug.

De logeerpartij van een week dat uiteindelijk anderhalve week is geworden...
Zucht.
Toch.
Ik was nochtans gevraagd of het paste. Maar dat was eigenlijk show, want toen ik aarzelend gewag deed van een paar plannen, werd me duidelijk gemaakt dat Ze toch kwam. Ze is Zijn Nichtje, de Logée. Ik noem haar L.
Ik heb m'n plannen dan maar lichtelijk aangepast aan de familiale verplichtingen. Een week. Wat is een week op een mensenleven?!

Maar ik heb me geërgerd! Geërgerd!! Op den duur moest ik soms buiten gaan staan om tot innerlijke rust te komen. Gelukkig regende het die week, dat komt die rust redelijk snel.

Ik ga mijn ergernissen niet neerpennen, ik probeer ze te erasen from my memorie, want ik wil niet met tegenzin naar de komende familiefeesten trekken...

Hetgeen me wél enorm stoorde, was de Mama. Zij dropt haar dochter bij ons (allee bij mij, want nonkel C was eigenlijk nooit thuis, wegens werk enzo), en slaagt er dan in om op het allerlaatste moment een oplossing te zoeken voor het volgend probleem: hoe geraakt dochter terug thuis als ik eigenlijk geen zin heb om haar te gaan halen?
Oplossing 1: L wordt op de Thalys gezet, alleen.
Peup! Gaat niet: L heeft haar identiteistbewijs niet bij zich.
Oplossing 2: C brengt L helemaal naar Parijs, effe op en af. Lekker zo'n 8 uurtjes reizen. Ah ja, de trein is toch altijd een beetje reizen.
Peup! Gaat niet door: de tickets zijn pokkeduur en dat wil C er toch niet aan geven.
Oplossing 3 dus: L blijft dan maar tot woensdag, dan komt kleine broer van C haar halen in Hasselt.
Et voilà.

Ze wilde zich excuseren tegenover mij, de mama. Had ze gezegd tegen C. Dus ik wacht op haar telefoontje, popelend om te zeggen dat ik het inderdaad niet zo leuk vind, omdat ik mijn plannen al een keer had uitgesteld... En dan ik niet van zinnens ben om een 10-jarige alleen thuis te laten in een vreemd huis, in een vreemde stad, terwijl ik mijn mama alsnog ga helpen.
Maar die kans kreeg ik niet, ze kreeg me aan de lijn, mompelde een halfslachtig excuus en vroeg meteen naar L. En dan ben ik nog zo'n seuteke dat ik niet effe de puntjes op de i durf te zetten...

Want ik wil niet de Boze Blanke zijn.

20:59 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |