20-11-09

kak en pies

Ik zit thuis.
Ziekteverlof.

Ik verveel me al. Heb al gerust en geslapen, gelezen en gerust. Mijn haar is gewassen en droogt nu 'aan de lucht' tot het rampzalige vogelnestkapsel dat ik krijg als ik m'n haar 'aan de lucht' laat drogen. Maar ik kom m'n kot toch niet uit, dus who cares?

Ik ben ziek man.

Eigenlijk al drie maanden... Sinds ik terug ben van Afrika rommelt het in m'n onderbuik. Afrikaanse vriendjes in de darmen. Nice (uitgesproken als den Onslow). Het heeft lang geduurd om die bacteriële infectie m'n lichaam uit te shotten... té lang. En ik heb AB moeten pakken. En drie kakstalen moeten afleveren... Nice!

Die kakstaal dus: ze geven u dan zo'n potje - doorsnede 3 tot 4 cm.

Ik herkende het meteen als pispotje van toen ik zwanger was. Dàt vond ik al een heel karwei. Denk: dikke buik, onvoorspelbare pisstraal... Bovendien wist ik nooit hoeveel ik erin moest doen. Ik wilde niet overkomen als de vrouw die een extra-extra-large piesstaal aflevert...
Goh, zo heb ik ooit (nu kan ik er om lachen, zij het groen) een hele pot - formaat wittepeperstrooibusvandendelhaize - ochtendurine mee naar het CLB-destijds PMS-onderzoek genomen... De verpleegster van dienst trok nogal ogen en 't moet gezegd worden: 't was nogal indrukwekkend, zeker als u weet dat ik er thuis nog zo drie had staan, just in case...

Als de spelende vrouw iets heeft geleerd uit het kakstaalavontuur is het wel dat diarree een eigen willetje heeft en een wispelturig richtingsgevoel... Het daagt me dat diarree toch wel duidelijk vrouwelijk is...
De vraag hier was toch ook weer: hoeveel moet erin? Ik wilde niet het risico lopen het nog eens opnieuw te moeten doen, omdat het te weinig was. Maar ik wilde ook niet m'n heel gevoeg in zo'n potteke rammen, allee hoe desperate is dàt? Het moest vooral beschaafd blijven. Niet dat de mensen van het labo denken dat ik een basse-classe-wicht ben eh.

Soit, het is achter de rug. Ik ben ervan af. Ik kan dit weer vakkundig wissen uit m'n geheugen - jullie na het lezen van deze post helaas niet - en ik ga weer verder met m'n leven.

Over 8 werkdagen dan toch: nu mag/moet ik uitrusten van algemene roofbouw op m'n lichaam.

En dus lig ik hier.
En ik verveel me.


11:07 Gepost door Fiebs in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik heb met je te doen, jawel, zeker dat ik ook niet zulke beste ervaringen had met potjes.

Zo had de verpleegster van het medisch onderzoek, lang geleden toen ik nog naar school ging, niet beter gevonden dan toen ik op de weegschaal ging staan voor alle aanwezigen luidop te verkondigen : "en dit is de juffrouw die niet in het potje kon gaan".

Aaaaah ! Ramp ! Ik verafschuw sindsdien die potjes ook.

Mij hebben ze altijd gezegd dat als je je begint te vervelen er beterschap in zicht is. Ik hoop het in elk geval, want drie maanden "dat" is geen lachertje.

Soigneer je !

Gepost door: ms | 20-11-09

De commentaren zijn gesloten.